DE HEILIGE TEMPEL VAN WSV’30

De sportkantine van WSV’30. Na de donderdagtraining is het de enige plek in de Zaanstreek waar de wetten van de natuurkunde en de medische wetenschap tijdelijk worden opgeschort zodra de selecties de kleedkamers verlaten. Stap het complex aan De Middenlijn binnen en je betreedt een parallel universum dat ruikt naar een mix van verschraald pils, rode wijn, natte kunstgrasschoenen en de onmiskenbare walm van de frituur die op volle toeren draait. En daar, achter de bar, regeert de onbetwiste adel van de vereniging. Of het nu een van de onvermoeibare veteranen is of een nazaat uit een echte WSV-familie: de barvrijwilliger hier is een biologisch wonder. Ze kunnen drie dingen tegelijk: een fluitje tappen met een schuimkraag waar een architect jaloers op zou zijn, een broodje bal serveren met de precisie van een Zwitsers uurwerk, en ondertussen vanaf de bar feilloos analyseren waarom het eerste elftal weer eens punten heeft laten liggen. Tegenwoordig heb je van die types die vinden dat de kantine in Wormer ‘gezonder’ moet. Ze willen waldkornbollen. Met mozzarella, een toefje pesto en misschien wat rucola voor de textuur. Hoe groener, hoe beter. Maar de barploeg van WSV wuift die wijze raad weg. Wie rucola wil, gaat maar naar de hockeyclub De Kraaien in Wijdewormer. Dan kunnen ze daar in hun gewatteerde jassen praten over hun beleggingsportefeuille. Een echte WSV-kantine hoort te ruiken naar een patatje oorlog, bier, wijn en de collectieve opoffering van een leger frikandellen. De enige vitamines die hier echt tellen, zijn de Drie B’s: Bier, Bitterbal en de legendarische Bal uit de jus. En die Febo-kroketten van WSV? Dat is geen voedsel. Dat is cultureel erfgoed van de vereniging. Een kroket is zo krokant en compact gevuld dat het zijn eigen zwaartekrachtveld heeft. Maar ook de gehaktbal. Een echte karakterbal die pas echt tot zijn recht komt onder een dikke laag satésaus, vooral wanneer het derde pilsje net iets te soepel naar binnen is gegleden.

De WSV-kantine is de plek waar het echte leven van Wormer zich afspeelt. Terwijl de muziek uit de boxen knalt, worden daar door de jongeren de grote beslissingen genomen. Daar worden vriendschappen voor het leven gesmeed in de rij voor de bar, en daar worden tactische missers drie uur later vakkundig geanalyseerd aan de stamtafel. Liefdes worden geboren tussen de kratten, en huwelijken kunnen even wankelen als de derde helft net iets langer duurt dan gepland. Het is zoals de plakkerige vloer na afloop: de letterlijke lijm van onze samenleving. Als je 's avonds na elf uur probeert weg te lopen, trek je bijna je zolen uit je schoenen. Dat is een ingebouwd veiligheidsmechanisme van WSV'30: je kunt pas naar huis als de tap leeg is of als je je schoenen bij de deur achterlaat.

Laten we die mensen achter de bar koesteren. Laat die quinoa en die sapkuur maar lekker bij de yogaclub in de buurt. Geef mij maar de dampen van het frituurvet, de valse uithalen van een spits die net een hattrick heeft gevierd, en de geruststellende blik van de barman of vrouw die je volgende bier tapt terwijl hij of zij knipoogt: “Zou je dat nou wel doen, topper? Je moet morgen nog naar je schoonmoeder.”

En dan gewoon doortappen. Dat is pas echte clubliefde.

GEURTJES