DE KREET DIE IEDEREEN BEGREEP 

In de hiërarchie van het amateurvoetbal staat de doelman ergens tussen een Griekse god en een schreeuwerige verkeersregelaar. Bij WSV'30 draagt de keeper een shirt dat feller is dan de gemiddelde zonsondergang boven de ringvaart, mag hij ongestraft met zijn handen aan de bal zitten, en bezit hij een vocaal wapen dat krachtiger is dan de misthoorns op de Zaan. Maar er is één woord dat de fragiele vrede op het groene laken van het B-veld kan verstoren als een valse noot in een symfonie: "LOS!"

Het is een van de grootste mysteries van het Wormerse voetbal. Als verdediger roep je "los", de tegenstander raakt in de war, je eigen verdediger bukt uit reflex en plotseling blaast de scheidsrechter op zijn fluitje alsof er een noodtoestand is uitgebroken. Het is een ongeschreven regel dat alleen keepers dit mogen roepen. En dus kwalificeert Wim Kersten dit als ''spelbedrog!" terwijl hij naar de zijlijn wijst waar de toeschouwers met een biertje in de hand hoofdschuddend toekijken. Blijkbaar is "los" roepen bij WSV een vorm van psychologische oorlogsvoering die zo effectief is, dat de bond het zwaarder bestraft dan het te laat betalen van de contributie.

Ik speelde ooit in de krochten van de lagere elftallen van WSV'30. In WSV-13. Een competitie waar de buikjes soms ronder waren dan de bal en de kantine na afloop belangrijker was dan de drie punten. Onze keeper, Peter Bank, was een man die "los" tot een spirituele ervaring had verheven. Als er een hoge bal vanaf de flank in het zestienmetergebied zeilde, klonk er een brul die de vogelpopulatie in het nabijgelegen Wezenland deed opschrikken.

"LOOOOOOOOS!"

Het effect was magisch. De verdediging week uiteen als de Noordzee voor een dijkdoorbraak. Iedereen bevroor. Zelfs de spits van de tegenstander hield uit pure verbazing in, waarschijnlijk denkend dat er een straaljager laag overvloog richting Schiphol. Het probleem was alleen dat Peter Bank deze kreet niet gebruikte om aan te geven dat hij de bal had, maar eerder als een soort filosofisch advies gaf aan de mensheid. Hij liet de bal namelijk zelf ook los. In één seizoen incasseerde hij 121 doelpunten. Bij WSV noemen we dat geen statistiek; dat is een oeuvre, een kunstwerk van open deuren. Waarom roepen die keepers dan nog "los"? Het is een belofte van controle in de chaos van de Wormerse klei. Het suggereert dat iemand met gevaar voor eigen leven van plan is die natte bal uit de lucht te plukken. Het onvermogen om controle te houden, verpakt in een verboden woord. Even "los" roepen als de tegenstander een balletje probeert aan te nemen, wordt daarom door de scheidsrechter genadeloos afgestraft, terwijl het in onze ogen gewoon een staaltje Zaanse slimheid is. En slim zijn, dat is toch de ware essentie van overleven bij WSV'30?

Dus de volgende keer als je daar in Wormer op het veld staat en die onweerstaanbare drang voelt om "los" te brullen: doe het niet. Denk aan de scheidsrechter zoals Wim Kersten, denk aan je medespelers. Roep "voor mij", roep "keeper", of sis je tegenstander zachtjes toe: "hakkie". Wie weet hoort de scheids het niet, en voel je je toch de slimste voetballer op het veld.

GEURTJES