EEN ODE AAN DE MAANDAGOCHTENDPLOEG 

Het is maandagochtend in Wormer. Terwijl de rest van het dorp zich met een bak lauwe koffie achter een laptop installeert, vindt er aan de Middenlijn een invasie plaats. De poorten van WSV'30 zwaaien open en een groep mannen ontwaakt met één gezamenlijke missie: het herstellen van de beschaving. Want laten we eerlijk zijn: het weekend heeft bewezen dat "normen en waarden" bij de gemiddelde voetballer sneller vervagen dan de kalklijnen op het C-veld tijdens een regenbui in november. Dit is de wekelijkse mopperploeg. Het levende bewijs dat een pensioen niet bedoeld is om achter de geraniums te zitten, maar om de puinhopen van de mensheid te sorteren. Met de schouders opgehaald en de mouwen opgestroopt, sjokken ze over het complex. Wieden, snoeien, vegen. Het is een collectieve strijd tegen de chaos.

Neem nu de kleedkamers. Ooit de heilige tempels van tactiek en triomf, nu een archeologische vindplaats van een prehistorisch bacchanaal. Overal liggen lege flesjes sportdrank, papieren bekertjes, kapotgetrokken pleisters en die onvermijdelijke, mysterieuze plukken haar waarvan je je afvraagt of er iemand ter plekke een schaap heeft geschoren terwijl de prullenbak in de hoek staat te wachten als een eenzame muurbloem op een schoolfeest. Iedereen kijkt ernaar maar niemand kwam op het idee om die troep daarin te kieperen. En de trekker bij de douches? Die wordt door de gemiddelde speler beschouwd als een abstract kunstwerk: mooi om naar te kijken, maar volstrekt onduidelijk wat de functie ervan is. Het lijkt wel of het opruimen van je eigen rotzooi tegenwoordig wordt gezien als een inbreuk op de artistieke vrijheid van de voetballer.

Dan de velden. De doelen liggen erbij als verlaten skeletten in de Sahara, lege plastic flesjes en bandages nonchalant achtergelaten. De hoekvlaggen staan nog op steeds iedere hoek te wachten tot een dappere vrijwilliger ze weer in het gareel brengt. Ondertussen begint de jacht op de "verloren schatten". Bergen lege blikjes, dienbladen en flesjes sieren de dug-outs en de grasmat. De vuilnisbakken van WSV, die toch rijkelijk aanwezig zijn, ruiken op de maandagochtend vaak nog alsof ze net uit de fabriek komen: splinternieuw en volkomen ongebruikt. Maar de echte heldenstatus wordt verdiend aan de waterkant. De maandagochtendploeg transformeert dan in de Indiana Jones van de polder. Gewapend met haken, stokken en met engelengeduld vissen zij de weggeschoten ballen uit de troebele sloten. Met modder doordrenkt en zwaar van het kroos worden deze 'verloren zonen' weer naar de wal getrokken. Als ik voor de mopperploeg een collectieve CV zou moeten maken, zou daarop zeker staan dat zij in de praktijk van de probleemoplossers, gespecialiseerd zijn in het schoonmaken van andermans rotzooi en met een onbetaalde expertise ook een specialisme moeten hebben in het verhelpen van een totaal gebrek aan sociale vaardigheden. 

Dus, diep respect voor de mannen van WSV'30. Zij zijn degenen die ons eraan herinneren dat een beetje fatsoen en een schone kantine eigenlijk veel belangrijker zijn dan die onterechte penalty in de 90e minuut. Oh ja.... kijk eens achterom als je als laatste de kleedkamer verlaat en proost dan op de beschaving.

GEURTJES