HET GROEN-ZWARTE HART OF EEN PIZZA?

Er was een tijd dat amateurvoetbal wonderbaarlijk overzichtelijk was. Je werd als kleuter door je ouders gedropt op sportpark van WSV’30, kreeg een groen-zwart shirt aangemeten dat tot over je knieën hing, en dertig jaar later liep je er nog steeds. Je groeide op met de vertrouwde mix van vers gemaaid gras, zweet, oude voetbalsokken en de onweerstaanbare lucht van de frituur. WSV’30 was geen gewone sportvereniging; het was je tweede thuis, je vriendengroep, en op zondagmorgen de plek waar je de kater van de zaterdagavond uit je lijf werkte. Kortom: je bloedde groen-zwart.

Tot het amateurvoetbal plotseling veranderde in een soort Zaanse variant op de transfer deadline van de Premier League. Tegenwoordig beginnen de wandelgangen rond de kerst al te gonzen. Zodra de eerste vorst aan de grond staat, veranderen heel wat amateurvoetballers spontaan in gehaaide zakenmannen. Eeuwige liefde voor het clubshirt blijkt opeens een heel schappelijk prijskaartje te hebben. En wat een toeval: die 'plotselinge passie' voor een vereniging twee dorpen verderop valt vreemd genoeg precies samen met de belofte van een glimmende nieuwe scooter, een jaartje gratis shoppen bij de lokale supermarkt, of een envelopje onder de tafel dat qua inhoud niet onderdoet voor een modaal maandsalaris.

Laten we de hand in eigen boezem steken: ook bij WSV’30 hebben we ooit geprobeerd mee te dansen om dat gouden kalf. Het toenmalige bestuur keek ernstig en zei: "We moeten realistisch zijn, we willen hogerop!" Maar 'hogerop' bleek in de praktijk te betekenen dat we over de ruggen van onze eigen leden klommen. De jongens die al vanaf hun vijfde trouw contributie betaalden en het clublied uit hun hoofd kenden, zagen met lede ogen hoe hun plek in het eerste elftal werd ingepikt. Door wie? Door ene Mitchell of Wesley van buitenaf, die WSV’30 alleen wist te vinden via Google Maps, geen idee had wie de kantinebeheerder was, en na het laatste fluitsignaal sneller naar hun auto’s renden dan ze 90 minuten lang op het veld had gedaan.

Want laten we wel wezen: kampioen worden met een elftal vol ingevlogen huurlingen voelt als een slagroomtaart kopen bij de bakker, de verpakking weggooien en op een feestje beweren dat je hem zelf hebt gebakken. Het cynisme droop ervan af. WSV’30 is immers geen B.V. met een commerciële begroting, noch een doorgangshuis voor gelukszoekers die de schatkist leegroven en weer doortrekken naar de volgende hoogste bieder. WSV’30 is een gemeenschap. Een sociale ontmoetingsplek waar het draait om verbinding, historie, lol en passie — met voetbal als het fantastische bindmiddel. Dus wie bij ons wil voetballen voor een nieuwe Vespa, sturen we met liefde door naar de plaatselijke pizzeria om pizza's te bezorgen.

Het eerste elftal hoort het kroonjuweel te zijn van onze eigen jeugdopleiding. De plek op de troon is voor de jongens die zweten voor het shirt, niet voor de centen. Gelukkig is de echte clubliefde bij WSV’30 nooit helemaal verdwenen. Wie bij ons wil komen ballen is nog altijd meer dan welkom — mits de motivatie uit het hart komt en het maandsalaris gewoon bestaat uit een koud vaasje bier en een warme schaal bitterballen na de wedstrijd.

Geurtjes