• Test Text
  • Als ik op zondagochtend mijn ogen open doe en ik blijf nog eventjes in bed liggen om rustig aan wakker te worden denk ik alvast aan de wedstrijd die die middag komen gaat. Dan stap ik het bed uit en loop naar beneden. Daar kijk ik als eerst naar buiten om te zien wat voor weer het is. Schijnt de zon, regent het, is het koud of is het juist warm? Bij elk weertype heb ik meteen een plaatje in mijn hoofd van hoe het op het voetbalveld zou zijn met het weer van die dag.
    Ik wil nog even verder relaxen en er moet ontbeten worden. Dat doen we eerst, gezellig met mijn gezin aan tafel, waar ik ondertussen nog weer even door mijn hoofd laat gaan dat ik straks moet voetballen. Ik denk aan de tegenstander, hoe ik mij voel, hoe ik zou spelen, aan de warming-up, kortom aan heel veel rondom de wedstrijd die bijna komen gaat. En dan ineens….., vraag ik aan de andere gezinsleden aan de tafel of ik alsjeblieft alvast naar het toilet mag gaan. En dat is het moment dat ik denk “oke het komt goed “, want als ik ineens acuut naar het toilet moet om te poepen weet ik, nu word ik scherp, gefocust op de wedstrijd, de zenuwen gaan stijgen in mijn lichaam. Maar dat maakt niet uit. Het is een ritueel wat zich voorafgaand van iedere wedstrijd afspeelt. Een gevoel dat niet te beschrijven is. Het uitkijken naar de wedstrijd van die dag. En alle gedachtes die door mij heen gaan. Ik vind het heerlijk en ik geniet ervan iedere keer weer.
    Maar vandaag is het anders. Ik werd wakker en kon niet rustig blijven liggen. Ik was onrustig en kon wel janken. Ik voetbal al vele jaren en voor het eerst kan ik niet mee doen met de wedstrijd vanwege een blessure. Ik ging gauw uit bed en was chagrijnig. Geen inleving van de wedstrijd, geen zenuwen en wat ook heel vervelend is, ik kan meteen niet naar de wc. Zit ik ook nog eens met een opgeblazen gevoel.
    Toen ineens gebeurde er iets. Ik baalde nog steeds dat ik niet kon voetballen, maar ik keek er naar uit om naar de Kennemers te gaan (onze tegenstander van vandaag). Ik kan zelf dan niet voetballen, maar ik hoefde niets te missen. De meiden waar ik mee voetbal zijn geweldig! Het plezier dat we met elkaar hebben, het geklets en grapjes in de kleedkamer en bovenal het team die we zijn op het veld. En op het veld bedoel ik ook zeker iedereen op het veld. Van vlaggers tot leiders en trainer/coach, wissels en geblesseerden. Iedere schakel is zo belangrijk en vormt een eenheid tot een groot geheel. Het maakt ons sterk en een prachtig team. Dus al kan ik nu even niks en zit ik straks op de bank met een opgeblazen gevoel in mijn buik, ik ben zo verdomde blij dat ik hoor bij dit hele team. Ik hoef niets te missen van het plezier, de grapjes en de strijd op het veld. Ik doe gewoon mee, al is dat vandaag vanaf de zijkant van het veld.
    DE WEDSTRIJD
    Om 13.30 uur klonk het fluitsignaal en de wedstrijd was van start gegaan. We begonnen voor enkele minuten gelijkwaardig aan elkaar. Maar al snel bleek dat wij het betere spel maakte. Na tien minuten was er een hele mooie aanval van onze kant. Een bal van Stefanie die goed aankwam bij Kelcey die vervolgens goed opkwam vanuit haar rechtsback positie gaf een prachtige bal strak voor op Daily precies voor het doel. En de 1-0 werd gemaakt, dachten wij. Er was gevlagd voor buitenspel en dus was het doelpunt niet geldig. We bleven goed voetballen. Toch was daar ineens een heel gevaarlijke dieptebal van de Kennemers. Gelukkig hebben wij Wieske op doel die mooi voor de bal gleed en de bal klem had in haar handen. Na een kwartier werd er door miscommunicatie van WSV zijde toch de 1-0 gemaakt door de Kennemers. Dit was geheel tegen de verhoudingen in. Ik hoor onze trainer naast mij zeggen; Speel je zo goed!
    Maar we zijn vaker teruggekomen van een achterstand. Dus koppies op en verder gaan waar we gebleven waren. Er volgde 20 minuten van paniekerig voetbal en waarin weinig gebeurde. Nog een vrijetrap op de 35ste minuut, maar die ging er niet in. Ook de daar opvolgende vrijetrappen van Stefanie en Gaby gingen er niet in. De Kennemers liet zeker geen goed voetbal zien. Alleen hun keeper was goed. Dus geheel onterecht gingen wij de rust in met een 1-0 achterstand. Naar de kleedkamer waar ons vast en zeker een donderspeech te wachten stond.
    En inderdaad, na wat stevige woorden van onze trainer/coach Cor gingen we vol goede moed het veld weer op. Wederom speelde wij erg goed. Alles speelde zich af op de helft van de Kennemers. Na een kwartier spelen in de tweede helft werd er aan onze kant gewisseld. Estelle, die van de vrouwen zaterdag vandaag bij ons aansloot werd ingebracht voor Lois en Lois kwam naast mij op de bank. Na een half uur in de tweede helft gespeeld te hebben en waar wij overduidelijk de betere ploeg waren zoals heel de wedstrijd was er uiteindelijk nog niets gebeurt. Een prachtig schot op doel van Daily die er net niet in ging. Een vrije trap van Steef die er niet in ging en eveneens nog een schot van Daily, niets leidde tot een doelpunt. De Kennemers wist zelf ook wel dat wij veel beter waren en uit wanhoop schopte ze op een gegeven moment meer dan dat ze voetbalde. Britt werd voor de zoveelste keer neergehaald. Na 85 minuten spelen was er eindelijk gerechtigheid. Stefanie maakte een goede loopactie waardoor ze zichzelf helemaal vrij speelde en door kon lopen naar het doel. De gelijkmaker werd gemaakt. Er kwam nog een zenuwslopend moment door een schot op ons doel. Iedereen kreeg hier bijna een hartstilstand van. Maar gelukkig was daar Jamey die de bal net van de lijn weghaalde.
    De hele tweede helft heeft op de helft van de Kennemers afgespeeld. Jammer dat we het niet hebben kunnen omzetten in winst. De Kennemers vierde hun gelijkspel als een overwinning. Dit zegt genoeg. Meiden van WSV jullie hebben top gevoetbald!! Nu maar naar huis om Sint Maarten te lopen of bij de deur snoepjes uitdelen.
     
     
     
     
     
     
     
     
     
rfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-slide